Wielkie, nie mroczne zamczysko.

Sprytne, przebiegłe kocisko.

Kilka przepiórek bez piórek,

Z niebieskiej folii sadzawka,

Niewielkie drzewko i trawka,

Jaś – młynarzowa pociecha,

Co miała strasznego pecha,

Uboga, dobra chłopczyna.

Tak bajka ta się zaczyna.

 

Przechodźmy do sedna sprawy,

Bo wcale nie dla zabawy,

Czwartoklasiści nasi mali

Wraz z panią Teresą Dąbal

Spektakl ten wystawili.

 

 

Dobrze, dobrze. Koniec rymowania.

Przechodzę do opisywania.

A więc, moi mili,

szkoda żeście tam nie byli.

Świetnie, że na mikołajki

starsi młodszym przedstawiają bajki.

O kurczę!, A może: o przepiórko!

Znowu wszystko w rym samo chce się składać!

Ładnie było, nie ma co gadać!

 

 

Tak, tak. Jasiek (w tej roli Dawid Dąbal) ubogi był, ale miał dobre serce. No i śliczne oczęta, którymi czarował wszystkich oglądających.

 

 

Kot w butach (Robert Bernat), jak to kot, chodził swoimi ścieżkami, załatwiając przy okazji interesy swojego pana. A sprytny był za dwóch i miał „koci pazur”. Nie było dla niego rzeczy niemożliwych.

 

 

Surowiec uległ jego wpływowi i zamienił się najpierw w nieco „stygrysiałego” lwa, a potem w przerośniętą mysz – olbrzymkę. Ważne, że w ten sposób zamczysko czarownika, stało się własnością nieświadomego niczego Jaśka.

 

O niczym nie zapomniało kocisko.

Zadbało więc nawet o to,

By na koniec bajki

Było weselisko.

 

 

Pokochał Jasiek Zosieńkę,

Co cudną miała sukienkę.

Do tego była królewną,

Tak delikatną i zwiewną,

Jak drobny niebieski kwiatek.

 

I powiem wam na dodatek,

Że „na dworze dziadka króla

Kot w butach wnuczęta lula”.

A dziwne to kocisko od tego lulania

Wygląda jak „superniania”.

W dodatku dworzanie królewskiej córki

Obcięli ostre kocie pazurki.

 

Z tej bajki morał taki

(Pamiętajcie go dzieciaki!):

„Niźli ziemię, niźli stroje,

niżeli wór złota

lepiej dostać przyjaciela,

choćby tylko … kota.”

 

Tak więc na kolejne czekamy przedstawienie. Wszak aktorski talent w wysokiej jest cenie.

 

tekst: Anita Wolicka