„Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, w pięknej krainie zwanej Stanami, położonej między lasami, stoi sobie szkoła…”

 

przecież baśniowo musi brzmieć wstęp do relacji z tak ważnego wydarzenia, jakim było Pasowanie Pierwszoklasistów na Uczniów PSP w Stanach, które miało miejsce 26 października 2007 r.

         Smerfne dzieciaki z klasy I w liczbie 16-tu wraz ze swoją wychowawczynią, panią mgr Małgorzatą Magdziak, panią dyrektor mgr Bożeną Sałęgą,

 

 

rodzicami oraz witającymi je w uczniowskim gronie drugoklasistami i przedstawicielami Samorządu Uczniowskiego, zebrały się wcale nie w Smerfolandii, ale w szkolnej sali gimnastycznej.

         Na potrzebę uroczystej chwili, sala przeznaczona na intensywny trening mięśni, została przygotowana do ćwiczeń szarych komórek, małych, sympatycznych Smerfów, ubranych w galowe stroje i białe „smerfne” czapeczki.

         Dzieciaki zasiadły w szkolnych ławkach i z noskami „wlepionymi” w mapę Polski oraz efektowną dekorację, pełną bajkowych niebieskich stworków. Nie zabrakło na niej kota Klakiera i nieco mniej od niego inteligentnego właściciela – Gargamela.

 

 

Pojawił się również typowy jesienny akcent – drzewo z kolorowymi, opadającymi liśćmi.

         W takiej właśnie scenerii wesołe, rumiane pierwszaki zamieniły się na chwilę w równie wesołe, ale niekoniecznie niebieskie Smerfy. Z rozmachem odegrały przydzielone im role.

 

 

Papa Smerf był bardzo przekonujący. Ze smerfastyczną lekkością nakłaniał do nauki zarówno tych, co woleliby spać zamiast się uczyć, jak i tych dla których ważniejsze są moda i uroda. Nie bez znaczenia okazał się wdzięk i uroda Smerfetki, która przekonała inne Smerfy, że mimo wszystko uczyć się warto.

         Zabrały się więc za robotę, zmieniły smerfne czapki na szkolne. Pokazały, co umiały – pięknie śpiewały i recytowały.

 

 

         Potem nastąpiło Ślubowanie Uczniów oraz (co ciekawe) Ślubowanie Rodziców. Obiecali oni swoim pociechom pomoc w nauce, przytulanie i miłość rodzicielską.

         I w tym miejscu nastąpił najważniejszy moment uroczystości. Każde dziecko, po pokonaniu pierwszej „bariery szkolnej”, jaką była trema, odczuło ciężar nauki na własnym ramieniu. A wszystko to za sprawą Pani Dyrektor Bożeny Sałęgi, która symbolicznym ołówkiem pasowała Smerfów na uczniów.

 

 

Na szczęście w pobliżu byli rodzice, którzy podtrzymali dzieci (i to nie tylko na duchu …).

         Na koniec przyszedł czas na kwiaty i smerfną niespodziankę dla pani (niespodzianka ta w postaci mini-wieży świetnie sprawuje się w czasie lekcji).

 

I jeszcze dobre zakończenie, jak to w bajkach bywa. Stało się słodko, słodko, słodziutko. Były soki, ale nie ze smerfojagód oraz doskonałe ciasta (do tej pory nie stwierdzono, czy piekł je Łasuch). Na pewno natomiast zjadły je łasuchy. A „pęd” do nauki mają teraz taki, że gdy pędzą do klasy szkolnej, to lepiej „smerfuj się kto może, bo ktoś niewielki wprost pod nogi wpaść ci może”.

tekst: Anita Wolicka